هر دفعه که به صحنه غروب خورشید نیگا میکنم که ابرا رو رنگی رنگی کرده این شعر مولانا میاد تو ذهنم

ما ز بالاییم و بالا میرویم:)))

قطعا خونه ما اونجاس ، خونه حقیقی مون

من مطمعنم قبلا پروازو تجربه کردم ، وگرنه اینقد حس آشنا از کجا میاد؟

شاید تو زندگی قبلیم یه پرنده بودم ؟

ولی پرنده که نمیتونه بالای ابرا بره

خلاصه که زمانی که ابرای صورتی و عجیب و غریبو میبینم حس عجیبی پیدا میکنم